بفرماييد تبليغات:

 

اينجانب زهرا، در راستاي كمك به اهداف بلند مدت پناهگاه گربه ها دو عدد بنر طراحي نمودم كه براي تبليغ در گوشه اي از وبلاگ هامون قرار بديم. باشد كه جذب مخاطب كند.

بنر ها را مي توانيد در همين گوشه ي وبلاگ خودم ملاحضه (ملاحظه ؟) بفرماييد.

كافيست تا اين كد ها را در محل مناسبي در كد قالب خود كپي نماييد.

 

اين اولي كد بنر پناهگاه است:

 

 

و اين يكي بنر وبلاگ جديد واگزاري حيوانات بي سرپرست:

 

 

با تشكر از همكاري صميمانه شما

 

 

 

 

پي نوشت: از آنجايي كه هميشه از بدو تولد با املا مشكل داشتم به اطلاعم رسيد كه واگزاري با دال ذال است نه با ر ز!!! پس لطفا تا اطلاع ثانوي از كپي كد وبلاگ واگزاري!! خودداري كرده تا من درستش كنم!!

 

پي نوشت ۲: هر دوتا كد رو تصحيح كردم ولي براي من سفيد باز ميشه و براي بعضي از دوستان درسته. اگه مي تونيد بنر ها رو ببينيد مي تونيد از كد هاش هم استفاده كنيد چون ظاهرا الان ديگه نبايد مشكلي داشته باشن.


پی نوشت 3: الان دیگه مطمئنم که درسته. با خیال راحت کپی کنید.


 

 

+ نوشته شده در جمعه ۲۶ آذر ۱۳۸۹ ساعت 12:19 توسط زهرا  | 

مخملم خيلي دوستت دارم...

 

 

از صبح چند نفر بهم گفتن كه مخمل رو بيحال يه گوشه ديدن. ناميدانه تا طرف هاي عصر دنبالش گشتم كه يهو چشمم افتاد زير پل و ديدم حيوون خزيده اون زير و حركت نمي كنه...

از لاي همون ميله هاي آهني پل بوي مرگ رو احساس كردم..

تا جايي كه مي تونستم دستم رو داخل ميله ها كردم تا سعي كنم از طرف ديگه ي پل بيرون بكشمش ولي به سختي مي شد تكونش داد.. همون موقع خدا انگار يه فرشته ي نجات برام فرستاد و يه نفر كه نمي شناختمش به دادم رسيد يه كيسه پيدا كرد و مخمل بي جون رو كشيديم بيرون و گوشه اي برديم.

تلفن زدم و هماهنگ كردم براي دكتر.. ماشين هم نداشتم و داشتم فكر مي كردم كه دكتر حتما مي گه بايد ببرمش بيمارستان..  مخمل بي هوش بود.. لاي چشمش باز بود ولي انگار نمي ديد.. مثل هوشي كه وقتي كه حالش به هم خورد كاملا فهميدم كه ديگه بر نمي گرده.. كه وقتي از لاي چشم نيمه بازش نگاهش كردم فهميدم كه منو نمي بينه..

يدفعه شروع كرد به تكون خوردن..

مخمل كوچولو كه شش ماه بيشتر توي اين دنيا نبود جلوي چشم من و اون مهربون جون داد..

نمي دونم كي بهش چه زهرماري داده بود.. دهنش قفل شده بود و اسهال خيلي رقيق بدون كنترل ازش جاري بود..

چقدر تابستون وقتي كوچيك بود براي زنده موندنش با آنيتا تلاش كرديم.. يك هفته من قاچاقي مي رفتم و دارو هاش رو مي دادم يك هفته آنيتا.. يه بار آنيتا دستگير شد و صادقانه اعتراف كرد كه به خاطر مخمل اومده.. چقدر هر دومون استرس داشتيم..

 

مخمل عزيز و آتيشپاره...

پاي من رو با اون پنجه هاي تيزش مثل تنه ي درخت مي گرفت و ميومد بالا و تا جايي كه جا داشت صعود مي كرد، وقتي بيشتر از اين جاي سعود نداشت نزديك درخت مي رفتم و درخت رو مي گرفت مي رفت بالا و از اون بالا با اون تنها چشم قشنگش ( كه به زيبايي چشم نبات بود) با شيطنت پايين رو نگاه مي كرد و خودش رو پرت مي كرد رو سر برادراش يا دوستاش..

 

مخمل جونم.. تنهاكاري كه برات تونستم بكنم اين بود كه لحظه ي جون دادن پيشت باشم.. خوشحالم كه توي اين عمر كوتاهت حداقل اذيت نشدي يا از كسي بدي نديدي.. با همون يه چشم قشنگت همه دوستت داشتن..

 

 

 

 

 

 

 

امروز روآ خيلي دلتنگت بود انگار دنبالت مي گشت... نيم ساعتي تو بغلم خوابيد تا كمي آروم شد..

كاش منم به همين راحتي آروم مي شدم...

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۸۹ ساعت 13:47 توسط زهرا  | 

دوران فطرت!

این روزها کمی بی حوصله ام در نوشتن!

 

با اینکه اتفاقات زیادی پیش اومد تا ازش بنویسم ولی نمی دونم چرا دستم به نوشتن نمی ره!

 

احتیاج به یه مرخصی کوتاه دارم! حداقل تا وقتی که بتونم از لا به لای این آلودگی خفه کننده دوباره آسمون رو  ببینم..

 

 

 

+ نوشته شده در شنبه ۱۳ آذر ۱۳۸۹ ساعت 15:0 توسط زهرا  |